Magie, het verhaal van Raaf; meest recente publicatie 7

  1. Gegidst worden

Iemand vroeg mij eens: “Wat zijn nu de meest indrukwekkende ervaringen uit je leven” ? Hij had mij net enkele van zijn ervaringen verteld. Die waren heel indrukwekkend. Om jaloers op te worden. Ik moest er over nadenken. Ik heb veel hele mooie ervaringen gehad die ik o.a. in mijn vorige boek heb beschreven. Maar of er nu één of enkele uitspringen, zoals bij hem het geval was, daar kwam niet zo maar een antwoord op. Ik heb geen verlichtingservaring, wel eenheidservaringen. Die waren prachtig en indrukwekkend, maar of die nu mijn leven veranderden, zoals een velrichtingservaring, zo waren die niet. Ik had visioenen, ik heb ze elders in dit boek beschreven. En ja, die veranderden mijn leven. Maar ook die voelden niet zoals hij zijn ervaringen beschreef.

Maar plotseling werd het me duidelijk. Bij mij werkt het heel anders. Het meest indrukwekkende in mijn leven vind ik, sinds ik met sjamanisme in aanraking ben gekomen, het permanente gevoel van gegidst te worden. Het is niet één gebeurtenis of ervaring die er bij mij uitspringt. Het is deze niet aflatende stroom die in mijn leven werkzaam is. Ik zeg wel eens: sinds ik met sjamanisme begonnen ben heb ik over de belangrijke ontwikkelingen in mijn leven geen besluit meer genomen.   Die ontwikkelingen ontstonden doordat er iets gebeurde vanuit de buitenwereld of doordat ik een drang in me voelde. Of er deed zich in een korte periode een ongelooflijke synchroniciteit voor aan opvallende gebeurtenissen, die me vroeg te kijken wat er aan de hand was, welke verandering aan de orde was in mijn leven. Deepak Chopra noemt dit dat het leven, als je het achteraf bekijkt, door synchroniciteit bepaald wordt.

Die synchroniciteit aan opvallende gebeurtenissen heb ik in aparte stukjes beschreven. Het duidelijkste voorbeeld van een innerlijke drang is het ontstaan van mijn eerste boek. Dat speelde zich af tijdens de vision quest bij de Navajo indianen in de Canyon de Shelley. Je mocht niet eten, niet drinken en niet slapen. Je moest een vuurtje aanhouden. Dat lukte, alhoewel ik regelmatig even indommelde. Aan het einde van de laatste nacht werd ik wakker uit zo’n indommelen met een tekst in mijn hoofd.

Ik schreef de tekst op en dacht: “Goh, het lijkt wel het begin van een boek. Zou er een boek geschreven willen worden?”. En dat ben ik toen maar gaan doen. Tot op dat moment was het idee om een boek te gaan schrijven niet bij me op gekomen. Ik was hier nooit mee bezig geweest. En als ik dat idee wel had gehad, had ik het verworpen. Ik had gedacht dat ik het niet kon, dat ik geen schrijver was, dat ik niets te melden had en allemaal van dat soort ideeën. Nu ging het dus anders.

In mijn vorige boek heb ik beschreven hoe ik in het sjamanisme mijn thuis vond en op wat voor een prachtige organische manier dat is gegaan. Nu zal ik laten zien op wat voor een organische manier mijn sjamanistische roeping vorm heeft gekregen.

Ik heb bijvoorbeeld nooit met de gedachte gespeeld om trainingen te gaan geven. Maar in 1998 vroeg Myriam Ceriez of ik samen met haar de jaartraining zou willen geven. Dat hebben we drie jaar gedaan en ik heb daar van genoten. De eerste jaren was dat erg leuk, maar het derde jaar inspireerden we elkaar niet meer. Het voelde beter de samenwerking stop te zetten. In datzelfde jaar kreeg ik een verzoek van Daan van Kampenhout. Hij schreef dat hij zijn aantekeningen van de eerste jaren van de training kwijt was en of ik die nog had. Dat was het geval en ik ben al mijn aantekeningen gaan uitwerken en heb die aan hem opgestuurd. Van alles wat we gedaan hadden werd ik heel enthousiast en het versterkte in mij de drang om de trainingen voort te zetten, maar dan op eigen kracht. Dat heb ik gedaan. In 2001 startte ik in Rotterdam met de sjamanistische jaartraining “Footprints of the Soul”.

Zo is dat geven van trainingen op een vanzelfsprekende manier tot stand gekomen. Ik weet zeker dat ik alleen vanuit mezelf niet op het idee was gekomen om sjamanistische trainingen te geven, naast de drukke reguliere baan die ik toen ook had. Myriam zette me op het pad en Daan gaf het laatste zetje om dat zelfstandig te gaan doen. Vervolgens kwam er weer hulp vanuit de buitenwereld. Dat was nodig want ik kon mijn reguliere baan en mijn sjamanistische activiteiten, die vooral in de weekenden plaats vonden, eigenlijk niet meer combineren. De sjamanistische activiteiten namen daarvoor ook teveel toe. Helaas was het de tijd dat vervroegd pensioen en dergelijke uit de gratie raakten en de regering vond dat mensen langer moesten gaan werken. Tegen deze stroom in werd ik plots door mijn toenmalige werkgever gevaagd of ik niet van een regeling gebruik wilde maken en daarmee plaats wilde maken voor jong aanstormend talent. Voor mij was het een geschenk uit de hemel (of van Spirit). Toen ik de vraag positief had beantwoord was het mogelijk om mij vanaf 2005 volledig te wijden aan mijn praktijk voor sjamanisme.

Iets dergelijks gebeurde rond mijn eerste vision quest. In 1996 werd ik 50 jaar en dat leek me een goed idee om een maand “sabbatical” te nemen naast een maand vakantie. Mijn plan was om een lang gekoesterde droom te realiseren, namelijk van Zuid- naar Noord-Zweden of – Finland te fietsen en onderweg wild te kamperen. Het gaf me ook de gelegenheid om vooraf nog een zomerweek in Frankrijk met Daan mee te maken, inclusief een korte vakantie met mijn vrouw. Het liep anders. Vrij snel nadat ik mijn sabbatical had geregeld deed ik thuis in mijn sjamanistische kamer een journey, een sjamanistische visualisatie. In die visualisatie kreeg ik “door” dat ik een vision quest moest gaan doen. Dus niets fietsen van Zuid- naar Noord-Finland. Het bijzondere was dat ik ook bijna als op een kaart aangewezen kreeg waar ik die moest doen. In het gebied van de Grande Causses, aan de rand van de Cevennen in Frankrijk. Ik was er nooit geweest. Ik had wel van een vision quest gehoord, maar ik had nog niet overwogen om er zelf één te doen. Toen gebeurde er iets bijzonders.

De zomerweek met Daan zou in de Dordogne plaats vinden, maar we kregen bericht dat het daar niet door kon gaan, want het dorp had een extreem rechtse burgemeester gekregen en het centrum was bang dat een sjamanistische week te provocerend zou zijn. Dus Daan ging naar een nieuwe plek zoeken. Enige tijd later kregen we bericht. Er was een nieuwe plek gevonden, ergens in het gebied van de Grande Causses, vlakbij waar ik mijn vision quest ging doen! Mij gaf het een groot vertrouwen dat het klopte waar ik mee bezig was. Ook in dit geval was een vision quest dus niet iets waar ik over aan het nadenken was, wat ik overwoog te doen. Nee, het werd me aangereikt in een sjamanistische journey en bevestigd door de verplaatsing van de zomerweek. En op die plek geef ik nu nog steeds een jaarlijkse vision quest.

In 1999 deed ik mijn tweede vision quest. Veel te snel, want er wordt gezegd dat een quest zeven jaar nodig heeft om helemaal te integreren. Maar ik had mijn eerste vision quest alleen gedaan en nu wilde ik heel graag een keer een vision quest doen die begeleid werd.

Een paar jaar later gebeurde er voor mij iets onverwachts: er was plotseling een drang in me om zelf een vision quest te gaan organiseren en begeleiden. Het voelde dat het aan de orde was in mijn leven. Ik interpreteerde die drang als volgt: “Spirit wil me testen”. Ik voelde me uitgedaagd of ik bereid was al het mogelijke te doen om een vision quest te organiseren. Mijn commitment aan Spirit werd op de proef gesteld. De gedachte die ik er bij had was dat het er niet toe deed of ik daadwerkelijk een quest zou geven of niet. Als ik maar liet zien dat ik toegewijd was aan Spirit. Zoiets. Dus dat ging ik doen. Ik zou dan wel zien. Waren er deelnemers, nou dan gaf ik daadwerkelijk een vision quest. Waren er geen deelnemers dan had ik mijn commitment laten zien. Dat was ook goed. Er bleken zes deelnemers te zijn en het werd het begin van een ontwikkeling die de vision quest diep in het centrum van mijn leven zou brengen.

En, zoals mij vaak overkomt gebeuren er dingen, die mij het gevoel geven dat het klopt wat ik aan het doen ben. Zo nam ik deel aan een trainingsweekend bij Daan van Kampenhout waarbij mensen zoals ik, die al veel trainingen bij hem gevolgd hadden, gekoppeld werden als een soort mentor aan deelnemers die er pas voor de eerste keer kwamen. Ik werd gekoppeld aan een vrouw, die me vertelde dat ze getrouwd was met een Tsjechische man, die een centrum had in het Boheemse woud in Tsjechië. Dat bleek de ideale plek voor mijn vision quest en daar heb ik die ook gehouden. Een ander cadeautje was, dat nadat ik informatie voor de deelnemers had gechanneled * ik hun motivatiebrieven één voor één ’s nachts onder mijn hoofdkussen legde en voor iedere deelnemer een heldere droom kreeg. En die droom bevatte nog veel preciezere informatie dan via de channeling. Dat gaf me veel vertrouwen in het hele proces. Ik heb dat na die keer ook nooit meer gehad. Alleen in dat eerste jaar.

(* in contact met de energie van een deelnemer, bijvoorbeeld via zijn motivatiebrief, innerlijke beelden of andere indrukken krijgen, die van belang zijn voor de quest van die deelnemer)

Een andere bijzonderheid betrof het weer. Het was in de zomer noodweer in dat deel van Europa. Zowel Dresden als Praag stonden onder water. Overstromingen alom. Ik informeerde bij het centrum: kon mijn quest doorgaan of niet. Ook zij hadden wateroverlast, maar het was net droog geworden en als dat zo bleef zou het kunnen. Het bleef zo en de quest ging door. De eerste questdag gaf nog wel sterke regen. Wij zaten met twee personen water weg te scheppen bij het vuur, dat we vier dagen en nachten wilden aanhouden, terwijl een derde persoon een paraplu boven het vuur hield en dat zo veel mogelijk droog probeerde te houden. Dat lukte en daarna was er geen regen meer. De questers kwamen terug en twee dagen later, vroeg in de ochtend ging iedereen weer naar huis. Op dat moment begon het weer te regenen om die dag niet meer op te houden. De vision quest dagen bleken een droog eilandje te midden van heftige regenval te zijn. Wat een geluk. Met dank aan Spirit.

Dus hierboven heb ik een aantal voorbeelden beschreven van wat ik noem, “gegidst worden”. Wakker worden met een tekst, een drang voelen, de buitenwereld die me bevraagt.

Voor mij is de essentie: open staan voor Spirit, voor het Veld, voor God en volgen wat aan de orde lijkt. Die bereidheid is de sleutel tot een spiritueel leven. Een leven waarin je je open stelt voor energieën die het persoonlijke overstijgen en je met die energieën mee bewegen.

In mijn eerste boek heb ik beschreven hoe “gegidst worden” of synchroniciteit (Deepak Chopra) of leven op een organische manier (de dingen dienen zich steeds als vanzelf aan) mij bij het sjamanisme gebracht hebben . Mijn thuis. Hierboven heb ik beschreven hoe gegidst worden mij van een normale, reguliere baan bij een praktijk voor sjamanisme, trainingen, vision quests en het schrijven van een boek brachten. Nooit was dat het resultaat van denken, van een intensief afwegingsproces, van wikken en wegen en besluitvorming. Het was gehoor geven aan een roep van Spirit. Ik ervaar het ook als genade.

En ook mijn innerlijke ontwikkeling verliep zo. Mijn reis naar Amerika voor de “Ballcourt”-training, met de ongelooflijke synchroniciteit aan gedoe en aan bizarre gebeurtenissen daagden me uit in het “hier en nu” te zijn en om flexibel om te gaan met dat wat is. En het ging verder. Er was bij mij een zoektocht naar een anker in de alledaagse wereld, resulterend in een spontane ervaring daarvan bij een boom in Zuid-Spanje. Gevolgd door een bewust aanvaarden van deze wereld en daarin stappen als een soort brandweerman. Vandaaruit was er een totale coyote-achtige chaos in mijn leven gevolgd door een totale vernieuwing op veel verschillende gebieden, waardoor de verankering in de alledaagse wereld zo goed mogelijk in mijn systeem geïntegreerd werd. In dit proces werd dus heel veel “van buiten” aangereikt. Ik had er niets over te zeggen. Het overkwam me allemaal en allemaal nagenoeg tegelijkertijd.

Dus zo lijkt dat in mijn leven te werken, een sterk gevoel van “gegidst worden”. Nu roept dat onmiddellijk associaties op, die ik niet bedoel. Het betekent voor mij niet dat er dus een God of zoiets is die aan de touwtjes trekt en het leven van mij als een soort marionet bepaalt. Nee, het heeft absoluut niets te maken met iets mensachtigs of een “wezen” of zo.

Gegidst worden is voor mij allereerst iets magisch, iets wat ik niet zo maar begrijp. Maar uit bovenstaande voorbeelden lijken er in mijn leven krachten werkzaam, die me een bepaalde richting uitsturen. Niet zo maar per ongeluk. Nee, uit die krachten blijkt een soort intelligentie, die “het beste met me voorheeft”. Vergelijkbaar met de krachten in de natuur, die alles, weliswaar in relatie met de omgeving, tot optimale bloei laat komen. En het enige wat ik ervoor hoef te doen is me ervoor open stellen en vooral “mee gaan”, b.v. de drang in mij volgen en er niet met mijn denken tussen gaan zitten.

Grote levenslijnen, intuïtie en magie.

In mijn leven zie ik een aantal grote lijnen:

Een babytijd, waarin ik besloot me terug te trekken in mijn binnenwereld en de buitenwereld als onveilig te beschouwen. Ondanks dat ik lieve ouders had! Met als gevolg, een kindertijd, waarop ik niet terug kijk als “een gelukkige onbezorgde jeugd”. Maar als een boek dat ik liever niet opensla. Maar wel een jeugd met een rijke fantasie, een rijke binnenwereld. Mijn studietijd was een goede tijd, waarin ik de buitenwereld begon te verkennen door onder andere veel dingen naast mijn studie te doen. Ik werd lid van allerlei organisaties en zat in besturen van politieke, levensbeschouwelijke en culturele studentenorganisaties. Eigenlijk werd het een zoektocht naar andere werelden. Die werd sterker na mijn studie doordat ik een aantal jaren in de tropen ging werken en dus echt met andere werelden in contact kwam. Ik merkte wel dat ik bij dat alles een bijna onverzadigbare nieuwsgierigheid had.

De volgende grote lijn begint met terug te gaan naar Nederland, wat gestimuleerd werd door fysieke klachten. Die lijn wordt gekenmerkt door een persoonlijk ontwikkelingsproces. Ik had gezien dat ik niet in harmonie was met mezelf en niet met de wereld om me heen. Ik besloot dat het belangrijk was daar aan te werken. Deze lijn begon op mijn een en dertigste en duurde tot mijn zeven en veertigste. Het was een lange zoektocht. Een zoektocht naar de stem van mijn ziel. Ik kwam in aanraking met inspiratiebronnen zoals yoga, meditatie, Gestalt, mannengroepen, communicatie -, sensitivity trainingen, e.d. en allemaal droegen ze wat bij om me meer bij mijn authentieke zelf te brengen.

Aan het einde van deze periode deden zich de eerste magische gebeurtenissen voor. Een korte periode, een opeenvolging van gebeurtenissen, die mijn wereldbeeld, mijn eigen mogelijkheden en perceptie deden kantelen en blijvend veranderden. Iets daarvan werd zichtbaar in een training die ik volgde voor mijn reguliere baan. Een managementtraining met dertig deelnemers, verdeeld over drie groepen van tien, die een project moesten uitwerken. Er was permanent geharrewar en onenigheid, over niets werd men het eens. Onbewust werden er allerlei machts- en leiderschaps strijdjes uit gevochten. Er bleek één uitzondering, zoals iemand aan het einde constateerde: er was een onopvallende, zich niet profilerende of rollebollende persoon waarvan alles wat hij voorstelde wel werd geaccepteerd. En dat bleek ik te zijn. Informeel leiderschap wordt zoiets genoemd. Voor mij was dat niet voor opgezet, niet bewust, ik probeerde alleen maar iets bij te dragen, zoals het voelde. Ik ontdekte een onbekende kant van mijzelf. Ik bleek een sterk intuïtief weten te hebben, dat ik ook kon inzetten in de buitenwereld.

Deze ontdekking kreeg een vervolg tijdens een drieweekse training, die de Oersprong heette. Opnieuw dertig deelnemers, die elkaar niet kenden. De eerste opdracht was om drie vrouwen te kiezen, die een prominente rol gingen krijgen. Ik wist meteen wie dat zouden zijn. Ik hoefde daar niet over na te denken. Er waren veel verhitte discussies voordat de groep uiteindelijk op dezelfde drie vrouwen uit kwam. Die training werd ik ook geconfronteerd met een eerste magische gebeurtenis. De opdracht was om een masker te maken, waarmee je je laat zien in de buitenwereld. Een soort masker waarmee je overleeft. Met dat masker ging je een nacht alleen in de natuur doorbrengen. Dat werd een bizarre nacht. Uiterst onrustig, alsof ik permanent jeuk in mijn bloed had. Als ik even sliep was het een koortsachtige slaap. Totdat ergens in de ochtend er een nieuwe naam voor mezelf opkwam. Toen was alles plots rustig en vredig. Alle onrust was weg. Het eerste brokje magie.

De volgende rode draad begon doordat die training eindigde met longontsteking. Ik was twintig jaar niet ziek geweest en nu plots deze ziekte. Ik deed visualisaties bij een oudere vrouw. Ik kreeg heel archetypische beelden. Dat had ze niet eerder mee gemaakt. Later op de dag kon ik ze plaatsen: ze gingen over de relatie met mijn moeder, die op dat moment al langere tijd terminaal ziek was. Eens per maand deed ik een visualisatie en iedere keer bleek die over de relatie met mijn moeder te gaan en steeds voelde ik me dichter bij haar komen. Bij de laatste visualisatie ervaarde ik een totale verzoening met mijn moeder. Ik ging naar haar toe en vertelde het haar: “ik had geen betere moeder kunnen hebben”. Een paar dagen later stierf ze.
Deze ervaring maakte diepe indruk op me. Ik bleek een gevoeligheid te hebben die van grote betekenis in mijn leven kon zijn.

Deze gevoeligheid bracht me bij het sjamanisme. Ik las over de ‘sjamanic jouney’ en schreef me in voor een sjamanistisch weekend. Die begon op vrijdagavond. Ik kwam daar binnen en binnen een uur was ik THUIS! Een nieuwe rode lijn in mijn leven begon.

Ik zat in mijn kamer met een handvol post. Er zat een bief bij zonder afzender. Ik pakte de brief en werd doodnerveus en ontroerd. Tranen stroomden over mijn gezicht. Toen ik hem open maakte bleek hij informatie te bevatten over de jaartraining sjamanisme.

Ik gaf me op voor een sjamanistische jaartraining en in dat jaar buitelden de magische ervaringen over elkaar heen mijn leven in.

Ik schreef al over mijn magische ervaring met nijlpaard. Ik zag hem in een etalage dicht bij mijn huis en kon er niet langs lopen. Dat is niets voor mij. Mijn vrouw zag dat en kocht hem. Dat was in juni. In september was het eerste weekend van de jaartraining sjamanisme. De begeleidster vraagt wie nog geen krachtdier heeft. Ik dus. Ze gaat op de grond liggen, ogen dicht en één voor één gaan we naast haar liggen en “ziet” ze voor ons een krachtdier. Bij mij: “Paard, nee het is geen paard. Oh nou zie ik het , het is een nijlpaard”. Het nijlpaard staat sindsdien prominent in onze woonkamer.

En zo ging het door dat jaar en die training. Mijn ratio kon het niet meer bolwerken en gaf zich aan het einde van dat jaar over: “Er is een totaal andere perceptie van de werkelijkheid mogelijk. Een werkelijkheid waarin de natuurwetten niet meer gelden en van alles mogelijk is“.

Sindsdien heb ik me intensief bezig gehouden met sjamanisme. Voor mijn gevoel heb ik, nadat ik mijn huis had gevonden in sjamanisme, dit ingericht en toen het ingericht was ben ik er vanuit gaan werken: trainingen geven, themadagen, vision quests en privé sessies. In 2005 stopte ik met mijn (drukke) reguliere baan en wijdde me geheel aan mijn praktijk voor sjamanisme.

En toen op een dag, ik was de 65 jaar al gepasseerd, besefte ik dat het goed was zo. Dat ik op dat moment mijn leven leefde zoals dat voor mij optimaal was. Ik had geen wensen en geen “bucketlist” van dingen die ik nog wilde doen voor mijn dood. Er waren geen grote wensen over. Er was alleen het leven dat verder geleefd wilde worden. Ik hoefde geen verre reizen meer te maken, ik had tenslotte al vele jaren in de tropen gewerkt. Ik hoefde geen groter huis of een auto of zoiets. En ik deed het mooiste wat ik me kon voorstellen, ik begeleide mensen op hun zielspad. Spirit was genereus voor mij.

In die tijd had ik twee dromen. Ik droomde dat ik een miljoen had gewonnen. En dat ik niet wist waaraan ik dat moest uitgeven. De andere droom ging over de uitdrukking: “eerst Napels zien en dan sterven”. In die droom vertelde ik mensen dat het niet nodig was om eerst Napels te zien. Dat was niet meer belangrijk. Het was al goed zo. Beide dromen maakten me bewust van het inzicht dat ik hierboven beschreef. Het is goed zoals het is.

Desondanks bleef mijn leven in beweging. Want ook al is het leven goed zoals het is en heb je geen grote wensen meer, dat betekent niet dat het saai en gezapig is geworden. Integendeel. Er gebeurt van alles en het enige wat er te doen valt is er in mee gaan. In nieuwsgierigheid afwachten waar je leven nu weer naar toe gaat. Wat heeft het universum voor je in petto? Een onzeker avontuur, maar een onzekerheid die zich in een bedding van vertrouwen bevindt.

Terugkijkend op deze rode lijnen in mijn leven zie ik dat vanaf het eerste begin, mijn baby tijd zich alles samenspande om mij uiteindelijk in het sjamanisme mijn thuis te laten vinden, mij mijn huis te laten inrichten en vandaaruit te gaan werken. Mij daarmee rijp makend om beelden voor het ‘zijn” te ontdekken. Ik kan ook zeggen: “ het overkwam mij”. Beide zijn waar. Magie bracht me bij de essentie van het leven.

Vision Quest en Sjamanisme voor persoonlijke ontwikkeling