Magie, het verhaal van Raaf; meest recente publicatie 16 en 17

16 “Bezeten worden” en het wonderlijke fenomeen van Mediumschap

Een van de meest twijfelachtige magische ervaringen is, wat in de volksmond “bezeten worden” wordt genoemd. Het klinkt dramatisch en soms is dat ook zo. En het kan zich voordoen in allerlei intensiteiten.

Sjamanistisch gezien is het fenomeen bekend uit Afrika en heeft het een dubieus imago vanuit de Voodoo. Berucht is het uit de psychiatrische praktijk. Mensen kunnen bezeten worden door kwade krachten die hun afschuwelijke dingen laten doen. Tot moord aan toe.

Over dergelijke vergaande vormen van bezetenheid wil ik het niet hebben. Dat laat ik aan de deskundigen over.

Er is voor mij ook en verschil tussen “overgenomen” worden door een vreemde energie en een vreemde energie in je voelen komen. Ik heb alleen ervaring met dit laatste fenomeen.

Als je kijkt naar de verschillende sjamanistische vormen in de wereld dan is er een verschil tussen een sjamanistische trance in Afrika en trance in de meeste andere delen van de wereld. Als ik een sjamanistische reis maak dan kom ik door trommelen en zingen in een lichte trance. Ik reis dan in een andere werkelijkheid maar ben me nog goed bewust van mijn omgeving. Dat is bij de meeste sjamanistische tradities zo. In Afrika is het anders. Dan komt er een geest in de “sangoma” (zoals de sjamaan, de medicijnman wordt aangeduid) en neemt hem/haar over. De sangoma is zich dan niet meer bewust van zijn of haar omgeving en heeft later geen herinneringen meer aan de ervaringen tijdens de sjamanistische reis.

Maar ken je dat? Je bent ergens en plotseling voel je een vreemde energie in je komen. Duidelijk een energie van buiten.

Mij overkwam het voor de eerste keer toen ik een jaar met sjamanisme bezig was en meedeed met een zomerweek in Zuid- Frankrijk, getiteld: de “Lodge of the Ancestors”. Oftewel: het voorouderveld.

Centraal stond in die week een tipi, waarin de voorouders waren uitgenodigd. De deelnemers aan de zomerweek werden uitgenodigd daar enkele keren gedurende twee uur in te zijn. In die tipi gebeurden in die week vele magische dingen en er waren veel magische ontmoetingen. De eerste keer dat ik er twee uur in verbleef voelde ik plotseling een energie in mij komen. Het was een hele duidelijke, heldere ervaring. Dit was niet mijn energie. Dit was een energie van buiten die in mij kwam. En het merkwaardige was dat ik de energie ook onmiddellijk herkende. Het was een Hopi Kashina met de naam “Kölkamanna”. Op zich was dat niet zo verwonderlijk, want daar hadden we in een groepsbijeenkomst over gesproken. Maar Kölkamanna had ook boodschappen voor mij. Eén daarvan was dat als ik terug was in Rotterdam, waar ik woon, ik naar een bepaalde winkel moest gaan (Ega Wen), daar een speksteen-ei moest kopen en daar vervolgens gedurende een jaar iedere ochtend na het wakker worden een ritueel mee moest doen. Ik zag heel duidelijk een bruin gespikkeld ei van speksteen voor me. Ik was nog nooit in die winkel geweest en natuurlijk, zodra ik weer terug was, ging ik er meteen naar toe, deed de deur open en het eerste wat ik zag was, op de grond voor me, een mand met speksteen eieren en “mijn” ei lag daarbij. Ik heb het gekocht en een jaar lang iedere dag het ritueel gedaan.

Het bleef die week niet bij deze ene ervaring. Aan de training nam ook een Française deel: Francoise. Zij was erg begaan met een oud-grootmoeder van haar, die ze alleen kende uit verhalen. Deze vrouw was door haar familie verstoten omdat ze speciale gaven had en daarom als een soort heks werd beschouwd. Francoise voelde een sterk verlangen om haar eerherstel te geven. Ze had het gevoel dat de ziel van haar oud-grootmoeder nog op onze wereld was, hier nog rond dwaalde en niet vrij was.

In deze week werkte iedereen aan grote thema’s uit zijn of haar leven. Bij mij was dat o.a. mijn vader. Die was vroeg overleden en ik had deze week gekozen om een nacht wakker te blijven, buiten in de natuur te zijn en te kijken of ik contact met hem kon krijgen of in ieder geval me dingen kon herinneren. Na deze nacht deed de groep een ritueel bij een steencirkel, oftewel een medicijnwiel. Ik was te moe om mee te doen en zat buiten de cirkel ergens langs de kant toe te kijken. Een medicijnwiel bestaat uit stenen en heeft de vorm van een wiel. Eén steen ligt in het midden voor het heilige centrum. Dan liggen er vier maal drie stenen als spaken, die dus een lijn naar buiten maken en tenslotte liggen twaalf stenen in een cirkel als de band van het wiel. Het wiel is voor de indianen een afbeelding van de kosmos, van het leven.

Na het ritueel ging iedereen weg en bleef ik alleen achter. Plotseling werd ik helemaal wakker geschud en voelde een vreemde energie in mij komen. En ook nu wist ik van wie die energie was. Het was die oud-grootmoeder van Francoise. In mijn geluid en bewegingen liet ik mij leiden door de energie.

Ik kreeg ook een sterke neiging mijn armen te gaan bewegen, de behoefte om geluid te maken en steeds meer te bewegen. De bewegingen voelden alsof ik een energie naar het centrum van het wiel stuurde. Het voelde alsof ik gestuurd werd. Het ging allemaal vanzelf, alsof ik er geen zeggenschap over had. Ik maakte niet mijn eigen geluid. Maar het leek het geluid van een oude vrouw.

Het ging naar een soort climax. Plotseling kwam er een soort schreeuw uit me. Het voelde alsof deze bewegingen en geluiden voldoende waren geweest. De energie sprong uit mij naar het midden van de steen cirkel. Maar ik moest doorgaan. Ik bleef intens verbonden met de energie. Zowel de energie als mijn geluid veranderden. Ik maakte bewegingen, die er op leken de energie de lucht in te sturen. En ook toen kwam er opnieuw een moment van een climax. Dat het voelde dat ook dit voldoende gebeurd was. In mijn beleving schoot de energie de lucht in, vloog richting zon en ik voelde een soort van bevrijding. Het was voorbij.

Ik was weer helemaal mezelf. Maar de ervaring maakte grote indruk op me. Niet eerder had ik zoiets mee gemaakt. Later op de dag waren we weer als groep bij elkaar. De begeleider (Daan van Kampenhout) en Francoise waren die middag samen naar een plek gegaan waar ook zij een ritueel hadden gedaan. Daan vertelde dat Francoise tijdens dit ritueel gevoeld had dat het o.k. was met haar oud-grootmoeder. Dat zij ”door” was en niet meer aanwezig in onze wereld. Ik was nog meer onder de indruk. Mijn ervaring werd dus bevestigd. Weer een indrukwekkende synchroniciteit.

Maar de meest indrukwekkende ervaring op dit gebied overkwam mij tijdens weer een andere sjamanistische week bij Daan van Kampenhout in Zuid-Frankrijk.
Er was op een heuvel een kleine afgeschermde plek van twee bij twee meter, waar mensen in shifts verbleven. Het was een heilige ruimte, een focus punt van energie. Ik had ook een shift en zat daar rustig, met prachtig uitzicht over de verre Cevennen. Toen ik plotseling overvallen werd door een energie. Ik voelde heel concreet een vreemde energie in me komen. En raar genoeg wist ik ook welke energie het was.

Een jaar eerder had ik ook mee gedaan aan een sjamanistische week. Daan had van te voren voor iedereen een sessie gedaan. Bij mijn sessie had hij het gevoel een metalen gezicht te moeten maken en dat had hij ook gedaan en mij opgestuurd. Hij schreef dat het een beeld was van een van de belangrijkste spirits van een volk, de Nganassan, dat leeft in het uiterste noorden van Rusland. Het Siberisch sjamanisme bleek tijdens mijn ontwikkeling op dit pad, een belangrijke inspiratiebron voor me te zijn, samen met het Afrikaanse en Noord-Amerikaanse sjamanisme.

Toen, daar op die heuveltop in Zuid-Frankrijk “wist” ik meteen dat het om deze spirit ging. Dat deze spirit bezit van me nam. Ik ging vreemde gebaren maken en vooral een vreemde taal uitstoten. Een taal die ik niet kende, maar de woorden vormden zich vanzelf. Er waren twee getuigen, die het voorval zich nog steeds goed herinneren en vonden dat ik heel vreemd ging doen.

Voor mij had deze ervaring grote betekenis: het betekende dat ik nu definitief met deze spirit verbonden was. Het betekende dat ik me vanaf nu met deze spirit kon verbinden en hij mijn gids zou zijn in mijn sjamanistische werk. Fools Crow noemt dit een “hollow bone” zijn voor deze spirit. Een kanaal voor zijn energie. Dat deze spirit, die ik de “Great Tunkashila van de Nganassan People” ben gaan noemen via mij kan werken.

Het was een heel intense, diepgaande ervaring, die mij tot in het diepst van mijn ziel raakte. Een ervaring om ook intens dankbaar voor te zijn. Maar ook weer een ervaring waar mijn ratio niets van begreep, niets mee kon.

Nu nog een paar voorbeelden uit mijn praktijk.

Iemand werd al meer dan 15 jaar lastig gevallen door stemmen die haar uitscholden. Ze vroeg mij om hulp.
Voor mij is er dan wel een reden dat dit gebeurt. In dit geval bleek mij, na een aantal sessies, dat de persoon zich altijd met het licht probeerde te verbinden. Ze had het donker uit haar leven geweerd. Ook als ze naar vroeger keek: alles was goed, met al het moeilijke had ze zich verzoend, iedereen vergeven e.d.. Nu was er alleen maar licht. Maar dat kan natuurlijk niet. In de cycli van de natuur wisselen licht en donker elkaar af. Beide zijn nodig. Alle leven begint in het donker (in de baarmoeder, als zaadje onder de grond). Nu had het donker een andere weg gevonden om zich in haar leven te manifesteren. Via stemmen.

Een ander voorbeeld gaat over een eveneens jonge persoon die werd “overgenomen” door stemmen en dan dingen deed waarvan hij later geen weet had. Hij werd kwaad, agressief en deed dingen die niet bij hem pasten.
Ook bij deze jongen speelde zijn verleden een rol. Mij werd verteld – en ik kreeg er later ook beelden over – dat zijn moeder lange tijd in een ziekenhuis had gelegen toen hij nog een kleuter was. Hij moest toen naar zijn oma toe, wat ook betekende dat hij gescheiden werd van hun hondje, waar hij een sterke band mee had en die hem in zekere zin beschermde. Dus op twee manieren was plotseling zijn bescherming weg. Zijn moeder en dat hondje. Dat moet toen traumatisch zijn geweest. Daardoor kom hij zichzelf niet meer goed beschermen en konden energieën van buiten makkelijk vat op hem krijgen.

Het fenomeen Mediumschap

En dan is er het fenomeen Mediumschap. Het volgende verhaal speelt zich af in Hilversum. Daar woonde mijn zus. Zij ging daar regelmatig naar bijeenkomsten van een medium. Die staat voor een zaal vol met geïnteresseerden en krijgt dan boodschappen door voor mensen die in de zaal zitten. Mijn zus wordt daardoor gefascineerd, maar bleef buiten schot. Tot op een avond er plotseling iemand van “andere zijde” voor haar was. Het medium vertelde een aantal dingen over die persoon en het leek mijn vroeg overleden vader te zijn. Die had drie boodschappen. Eén voor mijn zus. Dat ze goed voor zichzelf moest zorgen. Dat was een schot voor open doel. Ze werd namelijk al lange tijd geteisterd door spierreuma. Het is overigens een advies dat op veel mensen van toepassing zou kunnen zijn. Dan kwam er via het medium nog een opmerking dat er veel in de tuin gewerkt werd en dat het goed was. Ik heb één broer en één zus en mijn broer had veel in de tuin van mijn zus gewerkt, omdat ze dat door de spierreuma niet zelf kon. Tenslotte vertelde de persoon “aan gene zijde” dat hij wist dat er in de familie een boek geschreven was en wilde laten weten dat hij daar mee instemde. Het was een paar maanden nadat mijn boek was uitgekomen.

Mijn vader bleek voor ons alle drie een boodschap te hebben, waarbij die voor mij het meest frappant is. Want de kans dat een boodschap over een boek van toepassing is, is wel heel klein.

Een interessante vraag is: manifesteerde een overledene zich daadwerkelijk hier via het medium of is er een veld waarin alle informatie beschikbaar is en heeft een medium de gave toegang tot dat veld te hebben en daar heel specifieke informatie uit te tappen. Hoe dan ook, magisch is het wel.

17 Dolende zielen en contact met overledenen

Veel mensen zijn ervan overtuigd dat ze de aanwezigheid van een overledene voelen. Sceptici zeggen dan al snel: “oh, dat is omdat je iemand heel erg mist en dan gaat je fantasie met je op de loop”.

Maar zit het wel zo simpel in elkaar? Wat zijn mijn ervaringen hiermee?

Zo nu en dan kreeg ik thuis in Rotterdam het gevoel, het inzicht, dat ik zielen moest door geleiden. En ik had ook een duidelijk besef waar. Om de een of andere reden (geen idee waarom) moest ik naar het natuurgebied Kampina bij Oisterwijk. Een van mijn favoriete natuurgebieden in Nederland. Ik ging ernaar toe, wandelde er rond en werd als het ware geleid naar een paadje dat van een groter pad afleidde, een heuvel op en uitkwam bij een prachtig ven. Bovenop de heuvel was een boomgroep van een stuk of tien grote, sterke bomen. Daar moest ik mijn ritueel doen. Nadat ik met het ritueel begonnen was voelde ik een vreemde energie in me, kreeg daar ook beelden bij van mensen die ik niet kende en leidde hun “ziel” door. Zo voelde het voor mij althans. Dit heb ik een paar jaar, zo twee keer per jaar gedaan. Toen ik er op een keer weer naar toe ging lag op de splitsing waar ik van het pad af ging naar het ven toe, een dode kraai. Dat leek me wel een teken. Want ik wandelde regelmatig in dit gebied en had er nog nooit een dode kraai gezien. En nu hier, speciaal op deze plek. Op deze splitsing. Toen ik boven kwam stokte mijn adem. Mijn boomgroep was er niet meer. Alles was nog in tact, alleen al mijn bomen waren omgezaagd! Voor mij betekende dit het einde van mijn ritueel om zielen door te geleiden. Ik heb het nooit meer gedaan. Het hoorde blijkbaar bij een bepaalde periode in mijn leven. Waarom weet ik niet.

Een voorbeeld uit mijn praktijk.

Een jonge vrouw van achttien jaar was naar mij door verwezen. Haar vader kwam met haar mee. Haar klacht: ze kon niet slapen. Als ze naar bed ging had ze altijd het gevoel dat er iemand achter haar aan de trap op liep. Dat voelde heel angstig. ’s Nachts bleef ze bang en sliep slecht. De vraag was of ik iets voor haar kon doen. Dat wilde ik wel proberen.

In mijn geval betekent dat: trommelen op mijn sjamanentrommel en geluid maken, zingen. Ik kom dan in een lichte trance. Vervolgens verbind ik me energetisch met haar. In die lichte trance krijg ik beelden en /of ervaringen. In dit geval werd ik op een gegeven moment erg benauwd. Ik dacht dat ik zou stikken. Het was een heftige ervaring. Toen ik er met haar en met haar vader over sprak vertelde hij dat vlak voor haar geboorte haar oma was overleden. Zij was overleden aan longkanker, een heel benauwde dood. En ze had ook erg graag de geboorte van haar kleinkind willen meemaken. Voor mij betekende deze informatie dat haar oma een, wat ik noem, dolende ziel was. Dat wil zeggen dat de geest/ziel/energie van haar grootmoeder nog aanwezig was en zich nog aan haar vastklampte.

Ik heb toen een ritueel gedaan waarbij ik me met de energie van de oma heb verbonden en deze energie in mijn perceptie naar het licht stuurde. Het ritueel was succesvol want enige maanden later belde ze dat het sinds de sessie veel beter met haar ging.

Ik kon dit ritueel van het “doorgeleiden” van een dolende ziel doen omdat ik daar al eerder ervaringen mee had gehad. Ervaringen die mijn wereldbeeld totaal hadden veranderd. Er waren eerder energieën van onbekende mensen “in mij” gekomen. En door geluiden en bewegingen te maken had ik deze personen door kunnen leiden naar een andere dimensie.

Ik heb ooit tijdens een lezing de vraag gesteld: “Wie van u heeft wel eens het idee gehad de aanwezigheid van een overledene te voelen? “. Twee derde van de zaal stak de hand op.

Het is opvallend hoeveel mensen contact denken te hebben met overledenen. Natuurlijk, bij zo ’n lezing zijn mensen aanwezig die spiritueel geïnspireerd zijn. Maar ik kom het ook tegen bij mensen die dat niet zijn. Die hebben soms contact zonder dat ze het zich bewust zijn. Om dit te verduidelijken wil ik ook hier enkele voorbeelden van geven.

Een van mijn activiteiten is dat ik trainingen geef aan mensen uit het bedrijfsleven. Op een keer gaf ik zo ’n training aan een groep van veertien deelnemers.

Ter voorbereiding van de training wordt deelnemers gevraagd een wandeling van één á anderhalf uur te maken. Maar wel een wandeling op een speciale manier: een rituele wandeling. Aan het begin van de wandeling creëer je een (denkbeeldige) poort. Dit kan het begin van een pad zijn, een hekje, een opvallende boom of steen e.d.. Je loopt daar bewust door heen. En dan begint deze rituele wandeling, ik noem dat: “sacred space, sacred time”. Na één of anderhalf uur stap je weer door een dergelijke poort. Daarmee eindigt de rituele wandeling. Mijn ervaring is dat wat er tijdens zo ’n wandeling gebeurt betekenis heeft, aspecten van je leven kan verduidelijken. Heel anders dan een gewone wandeling.

In de groep was een deelnemer die me vertelde dat hij nogal sceptisch stond tegenover het geheel. Hij vond zichzelf daar te nuchter voor. Nou, prima natuurlijk. Daarna vertelde hij over zijn questwandeling. Hij had die tijdens zijn wintersport vakantie gedaan. Daarbij was hij op een gegeven moment op een soort bergriggel gekomen en werd gefascineerd door het uitzicht. Hij ging daar zitten en vertelde dat het steil en eigenlijk gevaarlijk was. “Maar” zei hij, “ik was niet bang, want ik voelde dat mijn overleden vader me aan de ene schouder vasthield en mijn overleden moeder me aan de andere”. Toch heel bijzonder voor iemand die zichzelf sceptisch noemt. Hij was zich niet bewust dat hij eigenlijk iets heel bijzonders vertelde. Voor hem was het gewoon een ervaring.

Iemand anders vertelde over haar wandeling dat ze een tijd naar een oude grijze kraai had staan kijken. Dat intrigeerde me, want een oude, grijze kraai, zie ik die wel eens? Kan ik zien of een kraai oud is en zie ik wel eens een grijze kraai?

Dus ik praatte er verder met haar over. Ik had zelf het gevoel dat die kraai wel eens belangrijk voor haar kon zijn. Ik raadde haar aan om te proberen contact met die kraai te zoeken. Oh, zei ze heel laconiek: ”dat is oom Gijsbert, die is er vaak”. Ook zij gaf de indruk dat het over de gewoonste zaak van de wereld ging.

Dit zijn voorbeelden van mensen, die niet bezig zijn met spiritualiteit en zich eigenlijk niet bewust waren van het feit dat ze iets “magisch” meemaakten. Nee, het was zo gewoon dat ze er niet bij stil stonden. En ik kan nog veel meer vergelijkbare voorbeelden vertellen.

Hoe het allemaal precies in elkaar zit weet ik niet, maar de ervaringen zijn op z’n minst heel intrigerend en roepen op tot openheid. Er is een andere perceptie van de werkelijkheid mogelijk. En die andere perceptie is erg waardevol en kan je leven verrijken.

Vision Quest en Sjamanisme voor persoonlijke ontwikkeling