Magie, het verhaal van Raaf; publicatie 20 t/m 23

15 mei aan het begin van de avond is het een jaar geleden dat Rob stierf. Wil je hem die dag gedenken, dan zou je op je eigen plek kunnen trommelen. Wil je het tegelijkertijd met mij – Marja- doen? Ik trommel van 18.15 – 18.45 uur

Belangrijke mededeling: door verhuizing naar een nieuw hostingplatform kan deze website in de (nabije) toekomst niet meer toegankelijk blijken. Mocht je daarom (of sowieso) het hele ‘boek’ als Pdf-bestand willen ontvangen, stuur dan een email met je verzoek  aan topvandeberg@kpnplanet.nl.

20 TERRA INCOGNITA

In 1492 zeilde Columbus onbekende zeeën op en ontdekte een fenomenaal werelddeel. Al eerder voeren scheepvaarders het ongewisse tegemoet. Was de Aarde plat? Kon je er af vallen? Het was een tocht op leven en dood. Grote moed en vooral een onstuitbare nieuwsgierigheid naar het onbekende was vereist. De eerste stap op onbekende bodem was altijd een gevaarlijk avontuur. Lapje voor lapje werd de aarde door “het westen” ontdekt, betreden en in kaart gebracht. Nu leven we in een “global village” en reizen de hele wereld rond.

De verwachting is dat we hetzelfde gaan doen in de kosmos, op planeten, zo mogelijk sterren. Maar misschien gaat de volgende ontdekkingsreis over iets heel anders: de Geestelijke wereld. De niet zichtbare alledaagse werkelijkheid. Onbekend en (door het westen) grotendeels onbetreden. Voor de Siberische sjamanen een gevaarlijk gebied met kwade en goede geesten. Je kon er alleen komen als je ziel uit je lichaam trad en daar naartoe reisde.

Of het anno 2014 gevaarlijk is voor ons weet ik niet. Maar ik deel het gevoel dat we dit gebied stap voor stap gaan verkennen. Het is nu nog grotendeels terra incognita. Net als vroeger zijn er ons al reizigers voor geweest. Er zijn voorlopers, die bepaalde plekken hebben verkend. De traditionele volken zijn de experts, maar wij hebben hen gemarginaliseerd en verdrongen naar de rand van de samenleving. Misschien kunnen zij ons helpen en ons de weg wijzen. Zoals Bosjesmannen en Aboriginals nog feilloos de weg weten in de woestijn, zonder markeringen alle plaatsen weten te vinden, die voor hun van belang zijn. Zij hebben een oriëntatievermogen dat doet denken aan de vogels, die na een vlucht van 5000 km hun boom weten terug te vinden. Er zijn dus mensen die zo ’n ongelooflijk oriëntatievermogen hebben.

Ik voorzie dat steeds meer mensen toegang krijgen tot deze magische werkelijkheid. Dat de verschijnselen en ervaringen, die ik in dit boek heb beschreven steeds gewoner worden, steeds meer gemeengoed gaan worden. Stap voor stap gaan we deze nieuwe, niet fysieke werkelijkheid veroveren. Totdat deze werkelijkheid de dominante werkelijkheid is geworden. Ik voorzie een revolutie die minstens even ingrijpend is als de ICT revolutie die we gehad hebben. Het zal niet meer het denken zijn dat leidend is, maar de verbondenheid met het “wetend veld”, met “de bron”, met de energie van het universum. Vanuit die verbondenheid zullen we in het leven gaan staan, onze problemen benaderen, onze oplossingen laten “boven komen”. Een organische manier van leven. Je neemt geen besluiten meer, maar volgt een “drang” in je. Je voelt wat er aan de orde is in jouw leven om te doen en in de wereld om te doen. Welke stap er gezet wil worden. Welke actie aan de orde is. We worden weer onderdeel van de natuur en de natuur wordt weer onze gids.

  1. Magische elementen in een Vision Quest

Natuurlijk, de vision quest is één van de mooiste en indringendste rituelen die ik ken. De meest gebruikelijke en lange versie, is een training van acht dagen, waarbij mensen vier dagen alleen, in afzondering, op een afgebakende plek in de natuur zitten van ca. 5 bij 5 meter. Vastend. Geen tent. Alleen een plastic om te schuilen. Een zoektocht naar een visioen. De natuur fungeert als spiegel van de ziel.

Alleen jij en de natuur: een helende en levens veranderende ervaring. Er is veel magie, maar toch zijn er twee dingen, die er uitspringen en magische pareltjes zijn. Eén ervan is de “naam van de plek”, de ander is “de sessie vooraf voor een deelnemer op een zogenaamde blanco envelop”. Het spreekt voor zich dat ook de visioenen die zich voordoen heel magisch zijn. Maar daarover een volgende keer meer.

De naam van de questplek

In de dagen voor aankomst van de deelnemers struinen wij het terrein af op zoek naar geschikte plekken voor ieders quest. De plekken moeten voldoen aan een aantal eisen. Ze moeten op voldoende afstand van elkaar liggen, zodat je geen last hebt van je mede-questers, voldoende schaduw hebben tegen de soms hete zon en niet schuin aflopen. Er zijn in gebieden als Zuid-Spanje, Zuid-Frankrijk en Portugal, waar ik mijn quests geef, vaak weinig plekken die echt horizontaal zijn. Veel is heuvelachtig landschap dat uiteraard vooral uit schuine hellingen bestaat. Niet prettig als je daar dagenlang moet verblijven. Verder moet er voldoende begroeiing zijn om je plastic zeil van ca. 3 bij 4 meter vast te maken.

Als ik een geschikte plek gevonden heb pak ik mijn ratel en vraag de spirits om een naam voor de plek. Er komt dan een naam bij me boven en die schrijf ik op. Zo doe ik dat bij alle questplekken. Daardoor heeft een questplek een nummer en een naam. Die schrijf ik allemaal op aparte papiertjes.

Wij doen dus een soort voorselectie van geschikte vision quest plekken, maar we vinden het ook belangrijk dat questers zelf hun plek uitkiezen en wij geen plekken toewijzen. Immers: wij weten niet van te voren wat een quester nodig heeft en het is mijn overtuiging dat een quester precies die plek krijgt die het meest steunend is aan zijn of haar proces. Tijdens de voorbereidingsdagen doen we daarom een ritueel waarbij iedere deelnemer zijn of haar questplek kiest, zonder deze plek gezien te hebben en zonder de namen te kennen. Dat doen we door in een open veld stenen neer te leggen en onder iedere steen een papiertje met het nummer en de naam van de questplek. Iedere deelnemer kiest dan een steen uit. Op die manier bepaalt Spirit welke plek de juiste plek voor de deelnemer is. Iedere deelnemer kiest dus puur op intuïtie de plek uit waar hij of zij een tijd in afzondering zal doorbrengen. Als er een naam voor een plek bij mij bovenkomt heb ik dus geen idee voor welke persoon deze plek is en als de deelnemer een steen kiest heeft hij geen idee hoe die plek er uit zal zien of welke naam die plek heeft.

Wat nu de centrale vraag is: zijn die namen herkenbaar en hebben ze zeggingskracht voor de deelnemers? Want als de naam “blind” opkomt en “blind” gekozen wordt kan dat toch eigenlijk niet?

Soms is de naam heel algemeen toepasbaar en kan op veel personen van toepassing zijn. Bijv. een naam als “In de geborgenheid van de spirits” of “In een draaikolk naar de stilte”. Maar toch krijgt deze tweede wat algemenere naam meer reliëf, als blijkt dat op die plek een man komt te zitten, die zegt letterlijk in een zeer woelige periode in zijn leven te zitten. Hij zit in een scheidingsproces en heeft ook weer een nieuwe relatie. Ook op zijn werk is er veel aan de hand. Hij is bovendien erg verkouden. Op zijn plek zit hij 24 uur en zegt vooral rust gevonden te hebben. Langzaam in die 24 uur vond hij vooral rust. En vooral door rituelen te doen, waarbij hij inzicht kreeg en rust bracht in de turbulente relatie met zijn vader.

Mijn ervaring is dat de namen vaak heel erg passend blijken te zijn en soms van een adembenemende synchroniciteit, hoe verwonderlijk ze in eerste instantie ook lijken. Ik zal daar een paar voorbeelden van geven.

De eerste voorbeelden komen uit de 24-uurs vision quest met mensen uit het bedrijfsleven. Deze deelnemers deden de quest in het kader van een jaartraining en hadden er dus niet specifiek voor gekozen om een vision quest te gaan doen. De quest was de vierde module van in totaal zeven modules.

Met veertien deelnemers reisden we af naar Portugal. In de twee voorbereidende dagen vooraf aan de 24-uurs quest hebben we met iedereen die de quest gaat doen een intensief gesprek. Dat doen we in de groep, iedereen is dus aanwezig bij elkaars gesprek. Het gesprek is echter tussen mij en een deelnemer. Eén voor één. De vraag voor het gesprek is: wat is er op dit moment aan de orde in jouw leven? Wat is van belang dat in die 24 uur aan de orde komt op je plek?

Eén van de deelnemers vertelde over de fase in zijn leven waar hij nu in zat. Hij had veel bereikt, was eigenlijk erg tevreden, maar de laatste tijd werd het te veel. Hij had het gevoel dat hij in een niet te stuiten vliegwiel zat. Dat had hij nog nooit gevoeld. En hij wilde meer tijd aan zijn gezin besteden. Nam daar ook meer tijd voor vrij, maar ging dan toch andere dingen doen, bijv. naar de sportschool of uren staan flipperen. In plaats van die tijd aan zijn gezin te besteden. Ook hij deed mee aan het ritueel van een plek kiezen. Hij koos een steen uit en las het papiertje dat eronder lag. De naam van de plek was: “het is warm in de koelkast. Daarom naar de flipperkast”. Hij had dertien andere plekken met andere namen kunnen kiezen, maar koos deze. Intuïtief!

Een andere deelnemer vertelde dat hij er last van had dat hij zo snel was. Dat was één van de twee dingen waar hij in de quest aandacht aan wilde besteden. Vanuit mijn sjamanistische inspiratie adviseerde ik hem om op zijn plek “grootmoeder schildpad” uit te nodigen. Die weet alles over langzaam. Om de fabel van de wedstrijd tussen de haas en de schildpad maar niet te vergeten. De haas won de wedstrijd, maar de schildpad had onderweg alles gezien. De haas niets. Ook hij koos één van de veertien stenen en las het papiertje waarop de naam van zijn plek stond: “De teaching van schildpad is dat hij overal thuis is wat de omstandigheden ook zijn”. Zijn reactie: “dat geeft vertrouwen”.

Voor mij is dit magie van een hogere orde. Allereerst speelt hier niet meer de veel voorkomende vraag wanneer mensen beelden krijgen, of ze die niet zelf hebben verzonnen. Op die manier houden veel mensen hun magische ervaringen “klein”. Ze zijn bang dat de beelden voortkomen uit wishful thinking of zoiets. Nee, dat de naam van een questplek zo enorm passend is, speelt zich af in de gewone, de buitenwereld, en iedereen is er getuige van. En bovendien lijkt ook de aard van de namen “toeval’ uit te sluiten; daarvoor zijn namen regelmatig veel te specifiek. Nogal wat anders dan een naam als “zorg goed voor jezelf” , die op veel mensen van toepassing kan zijn. Maar bovenstaande namen waren zowel heel specifiek als ook heel onlogisch. Ik ben zelf ook erg verbaasd als ik midden in de natuur in Zuid-Portugal sta tussen struiken en bomen en dat er dan als ik ga ratelen een beeld van een flipperkast bij me boven komt, gevolgd door die vreemde naam. Het één, de natuur, lijkt niets met de naam te maken te hebben. En toch gebeurt het en blijkt het heel passend. Hetzelfde geldt voor de plek met schildpad in zijn naam. Er was op die plek geen schildpad te bekennen en ook niets wat daarnaar verwees. Hier kreeg ik geen beeld van een schildpad, maar kwam deze zin met de naam boven. Waarom en hoe dat kan? Natuurwetenschappelijk is dit absoluut onmogelijk. Ik heb geen idee welke persoon op die plek komt en toch chanel ik twee dagen voor de keuze van de plek, de blijkbaar juiste naam. En omgekeerd, de deelnemer volgt geen spiritueel pad, heeft geen workshops intuïtieve ontwikkeling gevolgd en kiest toch uit veertien stenen de steen die bij hem past. Met de naam waarover hij verteld heeft. Die de kern van zijn questfocus aangeeft. Ik doe dit al vijftien jaar en blijf me erover verwonderen.

Natuurlijk waren dit de meest uitgesproken en verbijsterende voorbeelden. Maar de meeste, misschien wel heel veel namen blijken te kloppen, blijken voor de deelnemer een essentie weer te geven.

Nog wat andere voorbeelden uit andere vision quests.

Alweer midden in de natuur staand, op een ruime plek met uitzicht. Wat voor naam komt boven: “thuis, bij huis en haard”. Wel het laatste wat je verwacht daar in het diepe zuiden. In het ritueel koos iemand deze plek en vouwde het papiertje open. Ik zag tranen in zijn ogen verschijnen. Het bleek de plek voor een man te zijn van middelbare leeftijd, die was gaan questen omdat er in zijn leven op dat moment veel misging. Zo had hij problemen op zijn werk, had hij tijdens de verbouwing van zijn huis houtworm ontdekt, waardoor een grote verbouwing nodig bleek, had hij bemiddeld in een familieruzie en was daarbij “kop van jut” geworden, had last van een been gekregen en nog meer. Hij noemde het: dat hij “gemangeld” werd door het leven en ging questen om weer een goede vader en een goede echtgenoot te worden. De naam vond hij zeer toepasselijk en ontroerde hem. Hij kwam niet voor een hoger doel, om de betekenis of zin van zijn leven te vinden of iets dergelijks. Nee, hij kwam voor een zeer aards, huiselijk thema: zijn leven thuis weer op orde krijgen.
Zijn verhaal was ook al magisch, want hij had al langere tijd last van zijn been, dat wilde niet zo goed. Daar liep hij wat mee te slepen. Maar in de aanloop naar de vision quest had hij op een ochtend bij zijn deur een kraai gevonden, die zijn pootje bezeerd had. Die heeft hij in huis genomen en verzorgd totdat de kraai weer uit kon vliegen. En ook had hij een konijntje gekocht voor zijn dochter. Thuis bleek het konijn niet helemaal goed, het had last van een van zijn pootjes! Weer die wonderbaarlijke synchroniciteit.

Weer terug naar de bijzondere relevantie van de namen van questplekken.
Er was een vrouw, die door mijn boek en door verhalen over quests, die ze gehoord had, geïnspireerd was geraakt. Ze kwam in een groep, die heel actief en ervaren was. Mensen, die al lange zoektochten in hun leven gevolgd hadden. Zo waren er deelnemers die al jaren iedere zomer naar Amerika gingen om in het Lakota reservaat aan de zgn. “Sundance” deel te nemen. Een ander had al heel veel ondernomen, waaronder zeven jaar ervaring met het hallucinerende middel ayahuasca in de Santo Daime gemeenschap. Een andere deelnemer was in haar gewone leven plotseling “het kleine volk” gaan zien en gaf daar nu trainingen en workshops over. Er was ook veel pijn en verdriet in de jeugd bij deelnemers. Ook ik beschouwde deze groep als een heel ervaren en rijke groep. En daar was zij: een huisvrouw, niets van dit al. Ze had een man een gezin. Drie kinderen groot gebracht. Een mooi, fijn warm gezin. Verder wel actief in de kerk, maar dat was toch heel wat anders. Ze voelde zich steeds kleiner worden. Een buitenbeentje. Ook zij koos een steen. Las het papiertje en was er niet blij mee: “Een broodrooster, wat kan je daar nu van leren”. Maar moest erkennen dat het wel een heel toepasselijke naam was. Want misschien mag je wel dankbaar zijn dat je niet al die trainingen, workshops en geworstel nodig hebt gehad om toch een goed leven te lijden. Dat je de spil van een warm en stabiel gezin bent en ja, het kan tijd zijn nu je horizon te verbreden. De meeste erkenning voor wie ze was kreeg ze toen een deelnemer spontaan uitriep: “ik wou dat ik zo ’n moeder had gehad als jij!”. Maar ook hier was de naam zeer toepasselijk en ook hier was ik weer stom verbaasd toen daar midden in de natuur deze naam bovenkwam. Hoe kan dat toch?

Namen kunnen ook heel anders van karakter zijn. Voorbeelden?

In mijn allereerste vision quest, die ik organiseerde en begeleidde liet ik ook al namen boven komen voor questplekken. Eén ervan was “eigenheid en eenwording”. Voor de deelneemster, die deze plek koos, toen al herkenbaar. Vele jaren later werd de leer van de Advaita Vedanta haar grote inspiratiebron. Dat is een leer verwant met het hindoeïsme waarin het overstijgen van de dualiteit centraal staat en de realisatie dat je niet je ego bent, maar één bent met het universum. Een andere deelnemer koos een plek met de naam ”brandend vuur”. Enkele dagen daarvoor had hij mij gevraagd wat hij moest doen als zijn energie te hoog werd. Hij had daar soms last van. Was bang door te draaien. Gelukkig liep op zijn plek een klein waterstroompje. Hij kon dus afkoelen als dat nodig was. Maar ook deze naam bleek dat eerste jaar al heel toepasselijk.

Een vrouw was in haar leven actief op zoek naar een partner en naar erkenning en kwam op een plek met de naam “trotse diamant”. De les van de diamant is dat je niets hoeft te doen. Alleen diamant zijn (jezelf zijn) en al je vlakken laten stralen. Meer niet. Diamant wordt pas diamant als die gezien wordt, bekeken wordt. Dan wordt het één stralende rijke ervaring. Zij, de diamant hoeft niets te doen, alleen maar te zijn met de rijkdom van al haar verschillende aspecten. Dan zal ze gezien en erkend worden.

Meer voor de hand liggend misschien was de naam: “vlieg, het heilige alledaagse”. Want toen was me, op de plek waar ik stond, een vlieg opgevallen. Bijzonder wordt het als de plek (blind) wordt gekozen door een vrouw die vlieg als krachtdier blijkt te hebben. En dat is bijzonder omdat zij de enige persoon was die ik ken die vlieg als krachtdier heeft. De meeste mensen zullen daar veel weerstand of zelfs afkeer bij voelen. Zij niet.

In weer een ander jaar was er een groep van het bedrijfsleven met meer dan tien deelnemers. Eén van die deelnemers was een plezierige, sympathieke maar nogal luidruchtige macho-achtige man. Hij was behoorlijk aanwezig en liet zich behoorlijk gelden. Hij had zijn steen gekozen, we zaten weer in de kring en één voor één openden we de papiertjes om de namen te lezen. Zijn plek had de naam: “mannelijke energie, kan het niet een beetje minder”. Bulderend gelach in de groep toen hij de naam voorlas. Hij zei: daar ben ik de laatste tijd al mee bezig. Hij wist van zichzelf hoe hij zich gedroeg en over kwam en de deze naam was dus heel herkenbaar. Overigens is er zelden een naam boven gekomen met zo ’n soort vermaning. Bijna altijd zijn de namen neutraal.

En ook hier was ik er zelf beduusd van en bijna verlegen deze naam op te schrijven toen daar, midden in de natuur, op een plek met een mooi uitzicht, deze naam boven kwam. Ik vroeg me af of de naam niet te ver ging, niet te belerend was. Maar ja, hij kwam boven, ik kon er niet omheen en ik had in de loop van de jaren veel vertrouwen opgebouwd.

Natuurlijk geef ik hier de meest aansprekende voorbeelden. Niet alle namen zijn zo specifiek en zo helder. Vaak klinken namen nogal cryptisch en is het een hele puzzel voor de deelnemer de betekenis ervan voor zijn of haar leven te doorgronden. Maar meestal lukt dat wel. Meestal hebben de namen een zekere aantrekkingskracht, een vage herkenning. En soms ook niet. Soms blijft de naam een raadsel. Ook ik ben feilbaar, ook ik ben blijkbaar soms niet zo scherp of moe of niet zo geïnspireerd. Raak ik ongemerkt uit de “flow”. Maar ik kan ook nog een heel aantal vergelijkbare aansprekende voorbeelden geven. En ook na meer dan vijftien jaar blijf ik sprakeloos en ongelooflijk geïntrigeerd als weer zo ’n onwaarschijnlijke naam zo blijkt te kloppen. De essentie blijft dat het gezien vanuit ons paradigma niet kan. En toch gebeurt het!

Chaneling voor een deelnemer

Vooraf aan een vision quest doe ik voor iedere deelnemer een sessie waarin ik kijk of er nog informatie is voor of over de deelnemer die van belang is. Ik doe dat op twee manieren.

a) Bij de vierdaagse vision quest vraag ik alle deelnemers een motivatiebrief te schrijven. Deze motivatiebrieven doe ik in blanco enveloppen en schudt ze. Daarna leg ik deze enveloppen één voor één voor me neer. lk leg mijn hand er op en ga ratelen en kijken of er informatie boven komt. Ik vraag om informatie die van belang is voor de deelnemer om zich goed te kunnen voorbereiden op de daadwerkelijke vision quest. Ik weet dus niet voor wie ik informatie vraag.

b) Voor de vier- en eendaagse vision quest vraag ik de deelnemers vooraf een zgn. quest wandeling te maken, een rituele wandeling, van één á anderhalf uur te maken. Daar een verslag van te maken en dat aan mij op te sturen. Ook deze verslagen doe ik apart in blanco enveloppen en ik doe daar één voor één een sessie op. Nu vraag ik om informatie over de deelnemers die van belang is voor mijzelf om te weten hoe ik hun vision quest zo goed mogelijk kan begeleiden.

Een paar voorbeelden:

Tijdens zo ’n chaneling ging ik steeds meer ineengedoken zitten. Ik legde m’n handen over mijn hoofd en begon te roepen. Eerst: nee! Nee! Nee! Toen: ik wil niet geboren worden! En daarna: de wereld is onveilig!

Dit was voor mij een hele heftige ervaring. Het voelde echt als verzet tegen geboren worden. Ik was beduusd en verbaasd.

Vooraf aan een vision quest hebben we met iedere deelnemer een gesprek. Het gesprek met deze deelnemer ging over hele andere dingen. Dus op een gegeven moment tastte ik een beetje af of er iets speelde rond zijn geboorte en vertelde heel terloops iets over mijn ervaring. Tenslotte wil ik absoluut niemand iets opdringen.

De deelnemer reageerde met: nee, mijn geboorte verliep heel soepel. Nee, hij herkende niets van wat ik zei. Om toe te voegen: het was gewoon een keizerssnede. Dat geeft al te denken, maar het kreeg nog een vervolg. Mijn suggestie intrigeerde hem blijkbaar, want de volgende dag vertelde hij dat hij contact met zijn moeder had gehad en het bleek dat zijn broer met een keizerssnede geboren was en hij n.b. met de tang. Hij was, zoals dat heet, met de tang gehaald. Dus alles behalve een soepele geboorte.

Dat de buitenwereld onveilig voor hem kon zijn bleek op een aantal manieren, maar werd het duidelijkst geïllustreerd toen we hem naar zijn vision quest plek brachten. Het was de enige plek, waar ook mensen uit de buitenwereld langs konden komen. En het noodlot sloeg toe, want precies op het moment dat wij er aankwamen kwam er een auto, waar iemand uitstapte en een praatje begon.

Hij reageerde heftig: nee, deze plek wil ik niet, die is onveilig, absoluut onverantwoord; daar ga ik niet zitten, nogmaals: onveilig. Ik zag dat anders: vanaf de weg was hij zeker niet te zien. Natuurlijk. Er kon een enkele auto langs komen, maar dat maakte de plek zelf nog niet onveilig. Niemand weet dat je daar zit. De jaren ervoor hadden er ook deelnemers gezeten, die hadden het geen bezwaar gevonden.

Maar de onveiligheid presenteerde zich ook op nog een andere onverwachte manier. Tijdens het gesprek, de eerste dag in de groep gebeurde er iets waar hij zich heel erg door gekwetst voelde. In mijn ogen vatte hij iets heel anders op dan zoals het bedoeld was. En de volgende dagen voelde hij zich een buitenstaander en vertelde mij ook heel duidelijk dat de groep onveilig voor hem voelde. In al mijn quests had ik nooit eerder mee gemaakt dat iemand zich zo onveilig in een groep voelde. Voor hem was ook deze wereld onveilig. Het maakte niet alleen de quest zelf zwaar, maar ook de voorbereidingsdagen. Ik had met hem te doen.

Een ander voorbeeld. Ik deed een chaneling voor een vrouw. Ik kreeg wat informatie door, maar daarna zag ik een hond. Ik zag een hond tegen iemand opspringen en daarna met die persoon versmelten. Ik begreep het niet. Toen ik haar vertelde over mijn informatie begreep ook zij het niet. Zij had niets met honden. Ze deed de quest in Zuid-Frankrijk, een centrum met 250 ha privéterrein. Aan het begin van de laatste nacht, de nacht dat je wakker blijft en niet slaapt, kwam er plotseling een hond naar haar toe, die bij navraag later, niet bekend bleek bij de eigenaren van het terrein. Vreemd, want op dit privé terrein komen bijna geen honden van buiten. En het is ook nooit eerder of later voor gekomen. Toch gebeurde het haar. Ze had niets met de hond, ze probeerde hem weg te sturen. Maar dat lukte niet. Hij bleef en hij heeft haar heel die lange nacht, dat je wakker moet blijven gezelschap gehouden. Ze was die nacht niet alleen, ze was veilig, beschermd. Pas de volgende dag ging hij weg toen ze alles had opgeruimd en terug begon te lopen naar het basiskamp. We hebben de hond niet meer terug gezien. Maar wat een synchroniciteit tussen mijn chaneling en wat er die nacht gebeurde!

Een ander sprekend voorbeeld was toen ik de volgende informatie doorkreeg.

“De vision quest gaat over ruimte. En over ruimte en geluiden in de buitenwereld. Voor deze persoon kan de vision quest wat paradoxaal zijn omdat het een ruimte in een ruimte lijkt.” Daarna kwam er nog meer informatie en enkele adviezen. Ik had natuurlijk geen idee waarom ik deze informatie doorkreeg. Nadat we voor alle deelnemers “blind” onze chaneling hadden gedaan en de enveloppen open maakten om te zien voor wie de informatie bestemd was bleek deze informatie voor een vrouw te zijn die een scriptie had geschreven over ruimte. In het boeddhisme is ruimte een belangrijk begrip en dat had ze in haar scriptie 25 blz. lang onderzocht en er over geschreven. De informatie bleek dus weer heel toepasselijk.

In een andere chaneling schreef ik het volgende op: “ik voel verdriet, verlies; ik zie iemand die ergens zit te trommelen en zingen; als een soort klaagzang over verdriet en verlies. Doe dat zelf thuis of ergens in de natuur, bijv. bij een boom, die je bestempelt als “ klaagboom”. Geef daar uiting aan je gewondheid. Klaag, rouw!

De persoon op wie de informatie betrekking had ging op quest en de derde dag vonden we een briefje van hem met de tekst” ik heb alleen maar pijn; ik weet niet wat ik hier doe, het is klote!”.

Hij had een hele zware quest. Hij had vele jaren al zijn energie in een eigen bedrijf gestopt. Dat had hij twee jaar daarvoor verkocht en hij was nu een pad van persoonlijke ontwikkeling ingeslagen. Al die jaren had hij alle pijn en verdriet weggeduwd; daar was geen plaats voor geweest. In deze quest kwam het onontkoombaar boven. Het was een zware quest, maar ook een heel waardevolle. Want ach, wat had hij veel “opgeruimd”, wat had hij een werk verzet en daarmee heel veel vrijheid voor zichzelf gecreëerd. Na afloop zei hij: ik geef mezelf een gouden certificaat”.

 

  1. Noodweer

Ik schijn aantrekkingskracht te hebben voor noodweer. Noodweer loopt als een rode draad door mijn sjamanistische leven. Ik heb zelfs een noodweer jaar gehad.

Zo had ik me opgegeven voor een vision quest in Finland. Mijn vrouw zou meegaan naar Finland, omdat mijn vision quest in onze vakantie was gepland, en in principe haar eigen plan trekken tijdens mijn questperiode. Ik toog naar Nunspeet voor een kennismakingsgesprek. Dat was geen vereiste, maar ik wilde het graag. Bij een vision quest is het erg belangrijk dat er een groot vertrouwen is tussen de deelnemer en degene die de quest begeleidt. Bij aankomst spraken we eerst wat over andere dingen, dronken koffie en wisselden ervaringen uit.

Daarna gingen we naar een huisje in de tuin waar zij haar sessies deed. Op het moment dat we de tuin in liepen begon het te regenen. In het tuinhuisje vertelde ze dat ze altijd een zogenaamde dierenkaart, een orakelkaart, trok om te zien wat aandacht vroeg. Om de een of andere reden had ze het gevoel gehad dat ze in mijn geval twee kaarten moest trekken. Ze wist niet dat mijn vrouw ook mee ging naar Finland, maar nu werd vanzelf duidelijk dat mijn vrouw in het basiskamp kon blijven en daar haar eigen rituelen kon doen.
Gedurende onze hele sessie was het noodweer. Regen en onweer bonkten op het houten huisje en maakten dit kennismakingsgesprek tot een indrukwekkend moment. Voor mij voelde het als instemming met mijn plan. Zodra de sessie beëindigd was stopte het noodweer en de regen. Alles werd weer rustig.

Vanaf 2011 heb ik vision quests gegeven voor De Baak, een instituut dat trainingen verzorgt voor het bedrijfsleven. Aanvankelijk vonden deze trainingen plaats in Zuid-Spanje. Het programma bestond in totaal uit vier dagen, zoals bij De Baak standaard werd. Centraal onderdeel was een 24-uurs vision quest, van een dag en een nacht lang, waarbij de deelnemers al het mogelijke doen wakker te blijven.
De eerste keer in april 2012, werkte ik samen met twee vrouwen en hadden we mooi, zonnig weer. In november van dat zelfde jaar werkte ik samen met een man, Valentijn. Dit zuidelijke deel van Spanje is erg droog, er valt weinig regen; minstens 300 dagen per jaar is er zon. Die 24 uur van de quest regende het echter wél. Bijna aan één stuk door, ongelooflijk; in geen maanden was er zo ’n dag geweest. Maar dat kan gebeuren natuurlijk. Je kunt pech hebben. De dag erna scheen de zon weer volop.

In april 2013 werkte ik weer samen met Valentijn om een vision quest te begeleiden voor De Baak. Dit keer was de weersvoorspelling zonnig. Toen ik enkele dagen ervoor uit Nederland vertrok gaf de 14-daagse weerkaart alleen maar zon te zien. Bij aankomst in het centrum in de bergen bewolkte de lucht. Bij aankomst van de veertien deelnemers, drie dagen later was er ook zo nu en dan lichte regen. Maar in de nacht voorafgaande aan de 24–uurs vision quest, kwam het met bakken uit de hemel. En dat bleef zo die dag, een enkel droog half uur uitgezonderd. Negen van de veertien deelnemers kwamen vóór de nacht terug. Maar ze beëindigden de quest niet. Ze zetten die allemaal voort, maar nu op hun kamer, alleen, wakend en vastend.

Toen ik de beheerders van het centrum vroeg wanneer ze voor het laatst zo ’n dag met regen hadden gehad zeiden ze: in november, tijdens jullie vorige 24-uurs quest. Daartussen is er niet zo ’n regendag geweest.

In november van dat jaar was er geen training.

De training verhuisde naar Portugal. In april 2014 werkte ik daar, op een nieuwe plek, weer samen met twee vrouwen. We hadden mooi weer en de questers hadden een droge nacht, opnieuw met veel magische ervaringen.

In november van dat jaar kwamen Valentijn en ik daar aan. Ook nu was er de eerste dagen wat zon, maar daarna kreeg de bewolking snel de overhand. En ook nu was er precies die 24 uur van de vision quest regen. Overdag en ’s nachts, geen noodweer zoals de vorige keer, maar het was wel een voortdurende regendag en weer als enige dag tussen de andere in.

Het jaar daarop was Valentijn opnieuw één van de twee begeleiders vanuit het instituut. En opnieuw begon de periode met wat zon. De dagen erna nam de bewolking steeds meer toe. De deelnemers kregen de zon al bijna niet te zien. Maar op de dag van de 24- uurs quest viel er regelmatig regen. Tegen de avond werd het een wolkbreuk. Die nacht was er een verbijsterend schouwspel. Een groot deel van de nacht was er een adembenemend onweer met indrukwekkende lichtflitsen. In het basiskamp maakten we ons toch zorgen. Die questers moesten nu tot hun enkels in het water staan. Ze waren ver weg (minstens een half uur lopen). Terugkomen konden ze niet. Dat was te gevaarlijk. Ik was een groot deel van de nacht wakker en vroeg de spirits om steun en kracht. Me ook realiserend dat dit een hallucinerende ervaring moest zijn. En zelf genietend van dit ongewone spektakel. Toen de deelnemers de volgende ochtend terug kwamen bleek onze zorg ongegrond. Ja, het was nat geweest en er was onweer geweest, maar ze waren vooral die nacht met andere, persoonlijke dingen bezig geweest.

Valentijn en ik keken elkaar aan: zo veel toeval kan niet. Vier keer achter elkaar. In een droog gebied. Een gebied waar zo ‘n “noodweer dag” zelden voorkomt. Waarom steeds noodweer als wij samen werkten? Voor de questers was het niet makkelijk, het was wel heel confronterend. Je verwacht in het zuiden immers lekker warm en zonnig weer. Voor het doel van de vision quest kan je regen echter als een geschenk beschouwen: deelnemers worden erg naar binnen getrokken, uit hun normale patroon gehaald en voor confronterende ervaringen gesteld. Dat is wat anders dan op je rug in de zon liggen.

In dat jaar organiseerde ik ook voor het eerst een “Trommelnacht voor Moeder Aarde”. Tezamen met de zomerzonnewende. In de nacht van 20 op 21 juni wordt vanaf acht uur ’s avonds tot acht uur de volgende ochtend getrommeld in het ritme van Moeder Aarde. Dat is een langzaam ritme. Deelnemers zitten rond een klein vuur en kunnen die avond en nacht zo vaak als ze willen, een poosje of meerdere uren trommelen. Sommigen trommelen zelfs de hele nacht. Vooraf ’s middags is er een zweethut ter voorbereiding van de trommelnacht.

Die middag werd uitsluitend voor ons deel van het land code rood afgekondigd. En precies die middag tijdens de zweethut werd het noodweer! Het werd een apocalyptisch gebeuren. Met drie man werd het vuur bewaakt. Eén iemand stond met een paraplu boven het vuur om het enigszins tegen de regen te beschermen. Twee anderen schepten driftig het water weg rond het vuur in emmers, zodat het niet overstroomd zou worden. Mensen konden ’s nachts eventueel in een tipi slapen. De tipi stond helemaal onder water. Dekens dreven er in het rond. Het hele veld stond onder water. Tegen de avond werd het rustiger en kon de trommelnacht desondanks toch doorgaan.

Er was nog meer: dat jaar hadden mijn vrouw en ik besloten na 30 jaar samen wonen te gaan trouwen. En na de huwelijksvoltrekking en een groot feest gingen we op huwelijksreis. In ons geval met de fiets van Rotterdam naar Otterlo om daar een week in de natuur door te brengen. Die dag dat we onze huwelijksreis op de fiets begonnen, heeft het nagenoeg aan één stuk door geregend. We waren ons bewust dat de meeste mensen zich een romantischer begin zouden wensen, maar vreemd genoeg, als je op een gegeven moment een knop omzet is ook dit weer goed en als je met je ziel kijkt is het ook nog mooi en indrukwekkend.

Ik heb geen verklaring voor zo ’n plotse periode van noodweer. Blijkbaar nodig. Te veel om het aan toeval toe te schrijven. Ik heb wel een verklaring voor de regen die Valentijn en ik blijkbaar in onze samenwerking ongewild veroorzaakten. Op een gegeven moment merkte ik, mede door een opmerking van Valentijn zelf, dat ik in de samenwerking weinig gericht was op échte samenwerking. Het was goed, maar ik was niet steeds heel benieuwd naar wat hij er nu van vond. Het verliep iets te automatisch. En plots besefte ik dat ik zijn waardevolle mening wilde horen en het belangrijk vond me daar meer open voor te stellen. Ik ben dat in het eerst volgende programma dan ook heel bewust gaan doen. En in dat programma werd onze noodweer traditie verbroken. We hadden voor het eerst mooi weer. Ik had mijn les begrepen. Maar als je er over nadenkt: steeds weer noodweer in precies die 24 uur, hoe kan dat? Wie doet dat? Wat doet dat? Aangesloten op een wetend veld? Verbijsterend hoe zo iets werkt.

  1. Kiezen wat je niet wilt

Dit hoofdstuk zou ook als titel kunnen hebben: “je kunt je noodlot niet ontlopen”. Soms neemt dat hilarische vormen aan.

Zo had ik een keer een vrouw op vision quest die erg bang was voor wilde zwijnen. Die angst was zo sterk dat ze niet zoals gebruikelijk onder een plastic zeil wilde slapen, maar echt een tent wilde meenemen. Normaliter slapen questers onder een zeil, dat ze beschermt tegen de regen, en dat aan één kant open is, zodat je nog in contact bent met de natuur. Dat voelde voor haar te onveilig. Dus ze nam een tent mee, zette die op en ging die nacht lekker slapen. Maar helaas, die hele nacht hoorde ze geluid, gewroet, geknor. Het was druk rond haar tent en ze stond doodsangsten uit. De volgende ochtend was haar altaar en alles omgegooid. Het bleek dat ze haar tent had opgezet op een kruispunt van zwijnenpaden!

Vooraf aan de vision quest doen we ‘s avonds een rondje: “wat is je favoriete angst? “. Een vrouw was eigenlijk voor weinig bang, behalve voor onweer. Dat vond ze echt heel griezelig. Bij het (blind) kiezen van een quest plek, bleek zij een van de mooiste plekken te hebben gekozen: boven op een heuvel met grootse, weidse uitzichten. Maar op de tweede dag werd het bewolkt en vervolgens kwam er een denderend onweer. Boven op een heuvel is dat nog veel indringender of, zo je wilt, bedreigender dan ergens tussen de bomen. Ze stond doodsangsten uit. Ging in haar plastic liggen en ging bidden. Dat gaf haar de kracht om het te doorstaan. De angst onder ogen te zien en er toch mee om te gaan. Eigenlijk was het onweer een geschenk. Vaak krijgen questers precies datgene waar ze bang voor zijn. Als de grootste angst van deelnemers het donker is dan blijkt het net nieuwe maan te zijn.

Patricia was een deelnemer aan een vision quest in Zuid-Frankrijk. Een prachtig gelegen gebied op 900 m hoogte aan de rand van de Cevennen. 250 ha privé terrein: een veilige plek. Alleen er was iets waar ze niet zo op bedacht was geweest. Er liepen paarden. Ruim veertig paarden en Patricia was doodsbang voor paarden. In het ritueel dat we vooraf aan de quest doen, kiest iedere deelnemer “blind” zijn of haar plek. En Patricia had geluk. Ze koos een plek, die vrij hoog lag en waar de paarden weinig kwamen, als ze er al kwamen. Opgelucht begon ze aan haar quest. Maar ook bij haar sloeg het noodlot toe. De paarden kwamen wél en vooral ’s nachts. Ze stond doodsangsten uit. Ze stampte met een stok op de grond en bleef haar krachtzin hardop herhalen om zo zichzelf moed in ter spreken en zich staande te houden te midden van dit, voor haar, paardengeweld. Die struinden “rücksichtslos” door haar questplek. Eén paard stond op een gegeven moment op haar tandenborstel te kauwen. Maar ze hield vol. Iedere avond kwamen ze terug. De laatste nacht wilde ze rust, vond ze dat ze genoeg uitdaging had doorstaan en bracht die door in het basiskamp, waar ze een veel betekenende droom kreeg. De paarden hadden haar onbewust stevig in haar kracht gezet. Ze was overeind en in haar kracht gebleven, ondanks de doodsangsten die ze te verduren kreeg. De paarden waren achteraf voor haar een geschenk van Spirit. Voor mij was het magisch: hoe de paarden iedere nacht weer op die onverwachte plek verschenen. Alsof ze voelden dat hier een klus geklaard moest worden.

 

[W1]

 

 

 

 

 

 

 

Vision Quest en Sjamanisme voor persoonlijke ontwikkeling